سرنوشت...

سرنوشت، ننوشت ...

               گر نوشت، بد نوشت .....

           اما باور کن :

               سرنوشت را نميتوان از سر نوشت!
                                              "نيما"

بر جا مانده...

هیچی نمی شه گفت...

گریه کن ... گریه قشنگه...

یا علی...

بدون شرح...

بازم از ابر سیاه خون می چکه...

 

هنوز باورم نیست...

رفتنتان را...

هنوز باز هم با دیدن ضجه های مادرانتان...

ناله های بچه هایتان...

و شیون زنهایتان...

رفتنتان را باور ندارم...

دیروز بهشت زهرا...

کربلای دیگری بود...

خرده نگیر از من...

مگر صحنه کربلا دیگر چه کم داشت...

اگر سید داشت...

ما هم سید داشتیم...

اگر زینب داشت ...

ما هم زینبی داشتیم که در سوگ پدر...

ضجه می زد...

هنوز باور ندارم...

خشکی خنده هایت را...

و...

هنوز در خیالم می گویم...

خدایا...

کی از این خواب ...

از این کابوس ...

بیدار خواهم شد...

دیروز زنی ...

نه ...

همسری را دیدم...

که حتی توان فریاد  هم نداشت...

فقط در چشمانم خیره شده بود...

حتی اشک هم نمی ریخت...

حرفی هم نمی زد...

آخر باور نداشت...

که  ...

همسرش ...

شانه تسکینش...

تمام امیدش...

سنگ صبورش....

همه زندگیش...

تبدیل به پرنده سوخته بالی شده است...

دیروز چشمهایمان داشت می سوخت...

دیروز دلمان داشت...

مانند دل سید کباب می شد...

هر گوشه بوی مرگ بود...

و هر چشمی کاسه خون...

دیروز دنبال هر آشنایی بودم...

تا حلالیت بگیرم...

مرگ چقدر به ما نزدیک است...

دیروز می خواستم شانه ای باشم برایت...

برای اشکهایت...

دیروز شانه ای می خواستم برای اشکهایم...

ولی افسوس...

با دیدن قبر سید...

دیروز تنم لرزید...

دیروز...

و...

دیروز...

خدایا... چرا از این کابوس بیدار نمی شوم...

خدایا ...

مگر می شود من شاهد بدرقه تن سوخته دوستانم باشم...

خدایا...

و باز هم در مقابل این مصیبت...

می گویم...

یا علی...

همانی که بهانه ات برای آفرینش انسان...

و...

جهان بود...

یا علی

 

وای بر مایی که ماندیم...

 

 

و باز هم بوی مرگ...

و باز هم داغی تازه بر دلمان...

و باز هم مرگ عزیزی که مدتی با هم گذراندیم...

راستی ...

چرا یزد اسم خاطره انگیزی برایمان نیست...

سید دوست داشتنی...

با آن تکه کلامهای همیشگی...

با سلام خاص خودش...

حسن غریب...

برادران...

و...

چندین و چند عزیز دیگر...

مرده پرستی نیست...

اما...

دوستان خوبی بودند ...

که رفتند...

راستی الان...

پسر کوچک سید...

دخترش زینب...

مرگ را می فهمند...

آیا می شه بهشون گفت...

که بابا دیگه نیست...

ای کاش هوای همو بیشتر داشته باشیم...

بیشتر به هم فکر کنیم...

راستی ...

در لحظه انفجار ..

در لحظه رفتن...

سید به چه چیزی فکر می کرده...؟

شاید فکر علی پسرش بوده...

که تازه یاد گرفته بود راه بره...

و بگه بابا...

سکوتی می کنیم ...

سنگینتر از فریاد...

به یاد دوستانمان...

یا علی